Emoties, verdriet en begrip voor handelen politie

Betrokken politieagent doet zijn verhaal, het enige echte verhaal rond het pitbull-incident, op Facebookpagina van Politie IJmond.

Het dramatische incident van afgelopen maandagavond gedurende Dorpsfeest Santpoort, waarbij een pitbull door de politie werd doodgeschoten nadat deze enkele omstanders had aangevallen, waaronder zijn eigen baas, haalde breeduit de pers. Allerlei verhalen en getuigenverslagen die vaak niet met elkaar overeenkwamen. Discussie op de social media over de politieactie, het handelen van de hondeneigenaar en de aard van het hondenras. Allemaal reacties gebaseerd op lang niet altijd zuivere informatie.

De agent die de schoten heeft gelost vertelt nu het enige echte verhaal op de Facebookpagina van Politie IJmond, wat Velsen graag en met respect deelt:

• Maandagavond, dienst op dorpsfeest Santpoort. Tezamen met collega's werken we op dergelijke evenementen om het gezellig te houden, Hier is ook security om dat samen te bereiken, Ik sta rond de klok van 23.00 uur bij de politie-, security- en eerste hulppost aan de rand van het evenemententerrein. We worden aangesproken door een passant dat er een gestreste vechthond nabij de kermis loopt. Ik kijk mijn collega aan en we lopen er even heen, het is dichtbij. We zien in eerste instantie een hond waarvan we denken dat deze dolenthousiast aan het spelen is. Hij springt als het ware in de armen van een bekende, Ook zien we daarna dat de hond naar een andere man in dat gezelschap loopt en deze in zijn lies bijt.... Dat verwachtten we helemaal niet! De hond laat niet meer los en bijt zich eigenlijk vaster. We zien de spijkerbroek openscheuren en een bijtwond ontstaan. Tegelijkertijd worden we aangesc vond hreeuwd door de man bij wie de hond net in zijn armen was gesprongen. Hij geeft aan dat het zijn hond is en dat zijn hond gek is geworden. Ook zou hij meerdere vrienden hebben gebeten. De man die gebeten wordt schreeuwt ook en paniek ontstaat. De man die eigenaar zegt te zijn roept ons toe zijn hond dood te schieten omdat deze niet te stoppen is. Hij is ook bang dat de hond iemand anders gaat pakken. De gebeten man blijft ook kermen en probeert de hond van zich af te schudden en te slaan. Hij probeert over een hekje te klimmen maar de hond laat niet los. Ik overweeg wat te doen, ik maak dit gelukkig niet te vaak mee en het is niet een situatie waarin we getraind worden. Ik zou er het liefst ook niet in terecht willen komen maar nu sta ik er voor. Ik kan niet anders als mijn vuurwapen pakken. Ik zeg tegen de man dat hij zijn been in moet stilhouden want wil niet dat hij nog meer gewond raakt. Hij luistert gelukkig, Ik scan de omgeving en denk veilig te kunnen schieten, dat ik geen omstanders zal raken. Ik vraag nog een keer voor de zekerheid aan de eigenaar of hij het er mee eens is. Hij ziet ook geen andere uitweg. Ik druk vervolgens af totdat de hond loslaat en valt. Het gaat zo snel. De hond blijkt meteen overleden. Ik baal meteen zo erg. Dit is niet wat je verwacht te gaan doen bij aanvang van je dienst. Mijn aandacht wordt meteen opgeslokt door de omstanders. Emoties alom. Gelukkig reageert niemand agressief naar mij of mijn collega. Direct komen er meerdere politiemensen te hulp en ook de beveiliging helpt even de boel te stabiliseren. We gaan in gesprek met de gebetenen en zij hebben gelukkig begrip. En huilen. Terecht, ik vind het ook een rot situatie, De dierenambulance komt en neemt de hond mee. Vandaag krijg ook ik een filmpje onder ogen van het hele gebeuren. Het eindigt niet helemaal zoals mensen denken, de gebetene wil me niet slaan maar wil me een high-five geven, als bedankje, dat deze beslissing is gevallen. Dat staat helaas niet op het filmpje.

  De eigenaar is vandaag met zijn moeder naar de ambulancepost gegaan en heeft zijn hond weer opgehaald. Hij gedroeg zich begripvol, dat gebeurt wel eens anders. Gelukkig maar. Hierdoor kan ik er ook makkelijker mee omgaan. Het houdt me toch bezig.

  Ik hoop dat de lezers ook inzien dat die man echt niet naar de kermis is gekomen met zijn hond om dit te laten gebeuren. Er zijn alleen maar verliezers door dit incident. Ik wens de eigenaar en zijn vrienden sterkte.

  Vandaag ben ik bij mijn buren weer 10 ontsnapte cavia's aan het vangen. Ik lig op mijn buik tussen de coniferen en probeer die rennende beesten te pakken. Dat gaat gelukkig op een leukere manier als gisteren.... Ze zitten weer gewoon in hun hok!